(: รักคืออะไร :)

รักหรือไม่รัก
ไม่มีใครสามารถบังคับเพราะรักออกแบบไม่ได้
ไม่มีใครที่รักแล้วไม่เจ็บ
ถ้าเรียนรู้คำว่ารัก

-------

ต้องหัดเรียนรู้ทั้งความสุขและความทุกข์
บางครั้งอาจยิ้มได้ โดยไม่มีสาเหตุจนคนอื่นนึกว่าเราบ้า
อาจจะนั่งหัวเราะคนเด่ว

-------

หรืออาจจะร้องไห้จนน้ำตานองหน้านั้นก็เพราะรัก
บางครั้งชั้น
สงสัยในตัวเอง...ทำไมถึงต้องการความรัก

แล้วทำไมความรักถึง

------- 

ทำให้คนมีความสุข? แต่กับอีกคนกำลังนั่งเศร้าเสียใจเฮ้อ..(เส้า)
บางคนก็เรียนรู้คำว่ารอไปพร้อมกับคำว่าถอดใจ

และบางคนเกิดมา
เพื่อให้รักแต่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเปงของเรา

--------
รักในขอบเขต
ที่จะรักแล้วอย่าลืมรักคนอื่นจนลืมรักตัวเอง

มันไม่จำเป็นว่า
--------

จะต้องครอบครองแต่ก็ทำให้เราอมยิ้มได้นินา~
ความรักคือสิ่งสวยงามมองไม่ด้วยตา

เปล่าแต่สัมผัสได้ด้วยใจ

------- อย่ามองหาความรักด้วยสายตา
แต่ให้มองหาความรักด้วยหัวใจเราเองนั่นแหละดีที่สุด

สู้ๆนะต่อไปค่ะ :)

Just :0

                                                                 Just a consultant, when you're suffering or tears

You told me, you and her were had argument and separated

But you never forger her,

you still thinking of her all the time

----------------

You never knew, I felt so hurt... that you never cared about me

The day past longer.. I can't hide my feeling anymore

the more i know that you' re loving her...I feel heart eould break

------------------------

I want you to hear me,

listen with your heart... Please listen to me...I want to let you know

A friend of yours, secretly love you.

365 วัน เพื่อเรียนรู้คำว่า รัก

คำว่า "รัก" สั้นแต่บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้คำๆ นี้ ถ้าคิดจะปลูกต้นรัก ต้องรู้จักรดน้ำ พรวนดินให้สัมพันธภาพยืนนาน  หลายๆ คนก็ต้องเสียอนาคตและบางคนถึงกับต้องจบชีวิตของตนเองก็เพราะคำนี้ ในขณะที่อีกหลายๆ คนดูเหมือนประสบความสำเร็จในการเรียนรู้คำว่า "รัก" มีชีวิตครอบครัวที่ใครๆ อิจฉา แต่จริงๆแล้วเจ้าตัวไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับพยายามดิ้นรนเพื่อเรียนรู้คำว่า "รัก" จนครอบครัวสับสนวุ่นวาย
          เชื่อว่าคนที่เกิดมาทุกคนนอกจากความรักที่ได้รับจากคุณพ่อคุณแม่และญาติพี่น้องแล้วพวกเขาก็สนใจที่จะเรียนรู้คำว่า "รัก" อยู่ตลอดชีวิต วันนี้เรามีนิทานที่จะเล่าให้ฟัง หวังว่าเมื่ออ่านจบแล้วพวกเราคงได้เข้าใจและเรียนรู้คำว่า "รัก" ได้มากขึ้น................เรื่องมีอยู่ว่า
 
           เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมรั้ว เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย... อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร? 
          วันที่ 1 เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำจนล้นกระถาง

           วันที่ 2 เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก็มีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู

           วันที่ 3 เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง และ..รอ

          วันที่ 4 มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่ แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่แรงกล้า

          วันที่ 30 เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด และดูแลต้นไม้ เธอรู้สึกไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน เธอทิ้งต้นไม่นั้นไว้โดยไม่สนใจมันอีก..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..   
 
          วันที่ 180 ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก 
  
           วันที่ 250 เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น

          วันที่ 251เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง

           วันที่ 252 เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้ มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

          วันที่ 300 การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..และที่น่าประหลาดใจคือ เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีแดงเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ... เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง

          วันที่ 340 เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีแดงนั้นทุกเวลาที่ว่าง เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยไม่ได้สนใจว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด เธอเพียงทะนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด

           วันที่ 365 เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีแดงรูปหัวใจอีกแล้ว ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป

          แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ เพราะมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย

            เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก และในที่สุดเธอเรียนรู้ว่า

           1. ต้นไม้แห่งความรัก หากรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่จัด และดูแลต้นไม้มากจนเกินไปไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโต แต่มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง อาจดูน่าสนใจแต่สิ่งที่ได้มานั้นจะนำมาซึ่งความผิดหวัง เสียใจก็เป็นได้ 
  
           2. การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น และถึงแม้เราจะยอมรับที่จะสูญเสียแต่ก็ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้

           3. ช่วงแห่งการดูใจกันหากจะรักใคร จงปลดปล่อย "คนที่รัก" ให้เป็นอิสระ หากรักนั้นย้อนกลับมา รักนั้นก็คือของเราและจะเป็นของเราตลอดไป หากรักนั้นมิได้กลับมา รักนั้นก็มิได้เป็นของเราตั้งแต่แรก

           4. การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป

           5. ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรักแท้ เพราะ “รัก” เริ่มต้นใหม่ได้ด้วย

           การรู้จักให้อภัย รู้จักลืมสิ่งที่เคยผิดพลาดระหว่างกัน 
           การรู้จักขอโทษ และไม่พยายามทำผิดอีก 
          ความอดกลั้น อดทน ซึ่งถือเป็นความรับผิดชอบซึ่งกันและกัน 
           ความเข้าใจซึ่งกันและกัน แล้วปรับความเข้าใจใหม่อยู่เสมอ

           ความไว้วางใจกัน ต่างต้องรู้จักเคารพในสิทธิส่วนบุคคลของกันและกัน จงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก เพราะว่า ต้นไม้ใดๆ ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้ 
  
           ความเสียสละ ไม่ยึดติด ไม่เรียกร้อง และปราศจากเงื่อนไข

           คุณล่ะ......ใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในรัก

ความรัก เกิดขึ้นได้ทุกวัน

       ความรักไม่ว่าวันไหนๆ เกิดขึ้นได้ทุกวันเพียงแค่เรารู้จักการให้ความรักนั้นแก่ใครๆ และรับรู้ความรักจากคนอื่นที่เขาก็คอยมอบให้กับเราเพียงแค่นี้ก็จะทำให้ชีวิตเรามีความสุขและรู้สึกความรักได้วนเวียนอยู่กับเราได้ทุกหนทุกแห่งทุกเวลาไม่ต้องคอยคาดหวัง เฝ้ารอความรัก เมื่อถูกลืมก็จะเกิดอาการฟูมฟายเสียใจที่วันนี้เป็นวันที่ครั้งหนึ่งเราเคยได้สัมผัสกับความสุข เคยได้เต็มตื้นใจต่อความรักเคยถูกบอกรักและรู้สึกได้ว่ามีความรักจริงๆ

          ความรักจึงถูกกำหนดและถูกคาดหวังไว้ว่าจะต้องเป็นวันนั้น วันนี้ แต่ทำไมเราไม่ทำให้เกิดขึ้นทุกวัน แล้วเราจะได้มีความสุขและไม่รู้สึกถึงการต้องเฝ้ารอให้เป็นวันนั้น เป็นวันนี้แต่ถ้าเรามีความรักทุกวันความสุขของเราก็มีทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นความรักต่อพ่อแม่ พี่น้อง เพื่อนๆ และคนอื่นๆ หรือจากคนรัก สามีภรรยา ความรักต่อบุคคลเหล่านี้เกิดขึ้นได้ทุกวัน และความรักก็ไม่จำเป็นต้องเป็นกฎตายตัวว่าจะเป็นสิ่งของตอบแทนใดๆ อาจเป็นเพียงวาจาคำพูด การกระทำ ความห่วงใย ก็ถือว่าวันนี้เราได้รับความสุข ความรักเกิดขึ้นแล้ว

          การรู้สึกว่ามีความรักทุกวันจะทำให้คนเราย่อมมีความสุข ในเมื่อเราต้องการมีความสุขที่มาจากความรักเราก็ทำให้ทุกวันมีรักเกิดขึ้น อย่ากำหนดว่าต้องรอวันนั้นวันนี้เสียก่อนจึงค่อยแต่งเติมความรัก เพราะนานวันจะทำให้วันแห่งความรักเหลือน้อยลงเรื่อยๆ เพราะการกำหนดวันนั้น วันนี้เพียงไม่กี่วันหรือเพียงวันเดียวแต่บังเอิญวันที่กำหนดเกิดไม่ใช่ ติดขัดใดๆ ก็ต้องรอผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ ทั้งที่ความรักเกิดขึ้นได้ทุกวัน ไม่ว่าจะวันไหนๆ จงเชื่อแบบนี้ดีกว่า 

คุณเคยเกลียด … ความรักหรือเปล่า?

คุณเคยผิดหวัง…  เรื่องความรักหรือไม่
คุณเคยเสียใจ… เพราะความรักหรือไม่
คุณเคยปวดใจ… เพราะความรักหรือไม่
คุณเคยร้องไห้… เพราะความรักหรือไม่

แล้วสิ่งเหล่านี้… ทำให้คุณเคยเกลียดความรักหรือไม่
ถ้าคุณเกลียดความรัก… เพราะสิ่งเหล่านี้ คุณคิดผิด

เพราะความรัก… ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง
เพราะความรัก… ไม่เคยทำให้ใครเสียใจ
เพราะความรัก… ไม่เคยทำให้ใครปวดใจ
เพราะความรัก… ไม่เคยทำให้ใครร้องไห้

มันไม่แปลกหรอก… ที่คุณหรือใคร ๆ จะโทษความรัก
แต่ถ้าคิดดี ๆ แล้ว… จะรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของคามรักเลย
ความรักเป็นสิ่งที่ดี… ไม่เคยทำให้ใครเป็นอย่างว่าเลย

แต่ที่คุณรู้สึกอย่างนั้น… เป็นเพราะตัวเทอเองต่างหาก
ที่ทำอย่างนั้นเพราะคุณ ไม่สมหวังในความรัก
เพราะรักเขาแล้ว… เขาไม่รักตอบใช่มั๊ยล่ะ
ถ้ามันเป็นความรักที่แท้จริง… คุณจะไม่เสียใจถ้าเขาไม่รักเทอ

เพราะความรักคือการให้ไง… ไม่ใช่การครอบครอง การรักใครสักคน… ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกันหรือเป็นอะไรกัน
แค่ได้รักได้ทำอะไรดี ๆ ให้ ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ

ลองเอาไปคิดดูนะ… ว่าที่คุณอกหัก เสียใจ
มันใช่ความผิดของความรัก หรือความผิดของคุณ ที่มัวแต่นั่งเสียใจ
ให้กับความรัก… และคอยแต่จะโทษความรัก 

q(^_^)p จันทร์ของเธอ q(^_^)p

ฉันมองจันทร์เดือนแรมที่บนฟากฟ้า

ช่างเหมือนเป็นเคียวเดียวดายอยู่เพียงเสี้ยวเดียว

มันช่างดูเหงาใจดั่งคนเดียวดายอย่างฉันเองที่ยังขาดใคร  เท่าใจ

กับรักที่ฉันการจากเธอครั้งนี้ ให้ทุกนาทีมีเธอหมั่นเติมหัวใจ 

โปรดเติมมาให้กันให้จันทร์เต็มดวงจากนี้ไปไม่ต้องเดียวดาย

ให้กันได้ไหมเธอ  อยากขอใจเธอโปรดเห็นใจกัน

ไฟรักมันปรารถนาทั้งใจเธอ

อยากย้อนให้ฟังว่าฉันรักเธอจะไม่มีวันแม้แบ่งใครแม้เพียงเสี้ยวใจ

ด้วยคำเดียวที่ทำให้ใจไม่ท้อ จะขอรอเธอเติมใจให้เต็มสักวัน   

อยากเป็นจันทร์ของเธอส่องใจให้เธอได้พบทางที่สว่างกว่าให้เธอไม่มืดมน

อยากขอใจเธอโปรดเห็นใจกัน ไฟรักมันปรารถนาทั้งใจเธอ

อยากย้อนให้ฟังว่าฉันรักเธอจะไม่มีวันแบ่งใจให้ใคร

อยากเป็นจันทร์ของเธอส่องใจให้เธอได้พบทางที่สว่างกว่าด้วยใจฉันทั้งดวง

จะขอรอเธอเติมใจให้เต็มสักวัน   

เวลา... และความรัก (^0^)

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นได้ … ไม่จำเป็นต้องใช้เวลา
แต่บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว … ต้องอาศัยเวลาเป็นตัว
ชำระล้าง หรือ รักษามัน  … "เวลา" บางคร้งก็ไม่จำเป็น

สำหรับคนสองคน … บางทีก็อาจจะจำเป็นอย่างมาก
แต่ถึงเวลาที่เราสองคน เจอกันมาจะน้อยเกินไป
แต่ฉันก็ยังคิด "รักเธอ" ได้ เพราะเวลามันไม่สำคัญอะไร
ต่อฉันเท่าไร เวลามันไม่จำเป็นที่จะกำหนดคำว่า "รัก" ได้
 

สรุป "เวลา" มันไม่ได้เป็นตัวกำหนดว่า  …
"ฉัน" จะรัก "เธอ" ได้ตอนไหน
แต่เวลาเป็นตัวบ่งชี้ว่า  … ความสัมพันธ์ของเราสองคน
… จะไปได้นานสักแค่ไหนเท่านั้น
เพื่อน ๆ ว่าจริงไหม …?